Lykke

av hildelasse

mosaikk

Etter gårsdagens blottlegging av fordums tiders dårlege sjølvtillit og låge sjølvkjensle er det vel på sin plass og fortelje resten av historien.

Då eg flytta til Ulefoss og landbruksskulen som nesten 16-åring var eg klar for ein ny start. Eg hadde med meg både menneskefrykt og frykt for avvisning på flyttelasset, men også eit framtidshåp og ein ny horisont. Dagdraumen om eit småbruk hadde fått meg gjennom ungdomsskulen. Nå ville eg byrje på vegen mot målet.

Rundt joletider det fyrste året hadde eg klart å finne ut kven eg kunne stole nok på til å le saman med. Leiken var tilbake i livet mitt. Det var adjektivhistoriar sendt i smyg frå pult til pult. Det var skøyter og det var bål. Og eg var nesten litt populær. Eg skjønte ikkje korleis og kvifor, og eg klarte ikkje å nyte det for eg var bombesikker på at det var ein konspirasjon og at det snart kom til å snu. Men venene mine insisterte på å bli.  Vener som delte tankane og bekymringane mine rundt miljøvern og giftstoff. Me var herleg umoderne i klesvegen, me kunne traktormerker på rams, høyrde på kredibel musikk og skydde mainstream i takt. Eg var ikkje aleine lenger.

Vennskapa mine var befriande, dei bygde meg opp, og dei venene eg fekk den gongen er framleis blant mine aller beste vener. Men hemlighetane mine fekk dei aldri. Eg tok på meg ansvaret for underhalning, eg var morosam og tenkte alltid nøye gjennom det eg sa.  Og det eg sa høgt måtte vere uangripeleg, for kritikk var dødeleg for meg.  Likevel; eg hadde altså byrja å vekse.

Etter to år på Søve gjekk eg eit år på Fredtun Folkehøgskule, og der skulle eg møte ein ny gruppe folk. Folk som delte mi tru. Endeleg kunne eg fortelje andre unge menneske kven og kva eg håpa og trudde på. Det hadde eg måtte halde hemmeleg tidlegare, for å forsvare noko så absurd ville vere sosialt sjølvmord. Men nå var eg ikkje aleine lenger.

Etter året i Stavern flytta eg til Årnes i Akershus og gikk seiste året med økologisk landbruk. Nå kjente eg at eg var populær. Eg var eit friskt pust frå fjellet som slo inn over flatbydene. Eg byrja å bli meg. To gonger før hadde eg gått gjennom prosessen med å få meg vener, nå gjekk det så mykje betre. Dessutan var eg eit år eldre enn dei, og eg leikar godt med småungar. Me var grøn milleniumsruss i Canada, me var kongar.

Så jobba eg eit år, og den eine halvparten var på Haukelisæter Fjellstoge. Eg lærte meg å rope ut bestillingar, og det sat langt inne. Eit rop ville pådra seg oppmerksomhet frå fleir enn den eg henvendte meg til, og det frista ikkje veldig. Men snart var det rutine, akkurat som å prate laust og utan meining med gjestene. Eg lærte meg småsnakking. For ein fryd!

På møbelsnekkarskulen i Mysen forstod eg kor velsigna eg var som var både kreativ og hendig. Eg hadde til og med brukbar formsans. Men framleis var eg redd for å sleppe kontrollen, eg kunne ikkje vise nokonting fram om eg ikkje var fornøgd med det. Kritikk var ikkje lenger like skadeleg, men eg tok det framleis personleg. Eg var dårleg, det var ikkje det eg hadde gjort som burde vere betre.  Skapartrang var ein ressurs, ikkje noko som var henvist til fritida. Eg var ikkje aleine lenger.

Etter dette gikk turen til Grebbestad i Sverige, og ein folkehøgskule som fokuserte på formgjeving. Eg fekk utvikla teikneferdighetane mine, sosialt var eg friare enn nokon gong, eg budde i Sverige og var ein sommarfugl i vinterland. Og eg snekra og snekra og laga og laga. Det var eit veldig intenst år og det var her eg blei eit komplett menneske.

Deretter flytta eg til Kristianstad i Skåne, og blei der i 2,5 år, også på snekkarskule. Her byrja eg å balansere livet mitt. Eg snekra på dagtid, besøkte venner på kveldstid, spela biljard på puben, gjekk i kyrkja på sundagar, tok toget til København på jolehandel og helgeturar til Øland for å besøke venene mine som budde der. Eg levde eit vanleg, deilig liv.

Eg var 25 år. Vaksen og ferdig på skulen. Eg skulle heim att til Norge. Kva gjer ein då, når ein har to litt lite anvennelege utdanningar å skilte med, ikkje kan tenkje seg å flytte heim att til barndomsbygda si fordi det er knytt for mange vonde minner til staden, og heller ikkje vil bu i ein by. Jo, då kjøper ein seg ganske enkelt småbruket sitt, og tek det derifrå..

Opp gjennom åra har eg fått høyre det hundrevis av gonger at eg er så tøff. Og like mange gonger har komplemanga blitt vridne i hovudet mitt. Fordi eg har hatt frykten inni meg, redselen for nære relasjonar, redselen for å bli avvist både som menneske og for draumane mine som eg derfor har vokta som ein hauk. Denne frykten har nemleg vrengt på orda og langt til eit anklagande men.. Og så virka dei mot sin hensikt. Frykt er verkeleg ein øydeleggande kraft.

Dei tre siste åra har vore veldig gode. Og sidan mars, då Småbruket, min livsdraum blei levande, har eg hatt det strålande. For sjølvkjensla mi er restituert. Eg tek plass i mitt eige liv, eg ler saman med fremmede, eg kan ta att når folk er teite, eg kan sleppe kontrollen utan å få panikk. Eg kan snakke om visjonane og draumane mine utan å vere redd for at folk skal stemple dei som dumme. Det gjer meg ingenting å reise meg i ein forsamling. Eg kan fortelje folk om svakhetane mine. Eg er ikkje redd for å beskrive meg sjølv som lykkeleg.  Eg har alt, og nå er eg aldri aleine lenger.